Ten niedoceniany owoc to sprzymierzeniec cukrzyków i hit wśród działkowców. Przetwory ze świdośliwy musisz mieć w spiżarni
W tym artykule: Dżem ze świdośliwy Dżem ze świdośliwy z dodatkiem jabłek Dlaczego przetwory ze świdośliwy i świeże owoce są takie zdrowe? Świdośliwa to stosunkowo mało znany w Polsce owoc. Popularności nabiera dopiero od kilku lat, a i tak wiele osób słysząc jej nazwę, kręci ze zdziwieniem głową. Pod względem smaku i wyglądu świdośliwa raczej nie przypomina jednak śliwki. Kojarzyć ją można z borówką amerykańską lub jagodą kamczacką, chociaż od tej drugiej jest o wiele słodsza. Roślina pochodzi z terenu Kanady, ale polski klimat również sprzyja jej uprawie. Nadal bardzo trudno kupić ją na bazarku czy w sklepie, ale coraz więcej posiadaczy ogrodów i zapalonych działkowców, decyduje się na posadzenie świdośliwy. Jej owoce można oczywiście zjadać na surowo, ale przetwory ze świdośliwy warto mieć w swojej spiżarni, aby móc z nich skorzystać podczas zimowych miesięcy. Dżem ze świdośliwy Dżem ze świdośliwy świetnie pasuje do kanapek, naleśników, gofrów i placków serwowanych na słodko. Składniki: 1 kg owoców świdośliwy 1 spora cytryna 750 g cukru (w wersji mniej zdrowej) lub 1 szklanka ksylitolu (w wersji zdrowszej, koniecznie dla diabetyków) 2 łyżeczki agaru (jako substancja żelująca) Przygotowanie: Owoce świdośliwy pozbawiamy szypułek i przebieramy - wyrzucamy te niedojrzałe lub nadpsute. Następnie dokładnie myjemy. Wsypujemy do dużego garnka z grubym dnem. Podgrzewamy na małym ogniu, do momentu gdy owoce zaczną powoli puszczać sok. Dolewamy do garnka dosłownie odrobinę wody, aby przetwory ze świdośliwy nie przywarły do dna. Cytrynę myjemy, następnie przygotowujemy z niej sok i skórkę - wyciskamy sok, a skórkę ścieramy na tarce o drobnych oczkach. Startą skórkę i sok z cytryny dodajemy do podduszonych w garnku owoców. Mieszamy. Zasypujemy cukrem albo ksylitolem i ponownie mieszamy. Podgrzewamy na małym ogniu przez około 25-30 minut, co jakiś czas całość dokładnie mieszając. Na koniec ściągamy z ognia, dodajemy agar i porządnie mieszamy. Wrzący dżem ze świdośliwy przekładamy do czystych, wyparzonych słoików. Przetwory ze świdośliwy pasteryzujemy przez około 10-12 minut. Dżem ze świdośliwy z dodatkiem jabłek Owoce świdośliwy świetnie komponują się ze smakiem jabłek, co warto wykorzystać przy przygotowywaniu przetworów ze świdośliwy. Możecie spożytkować właściwie dowolną odmianę jabłek - sprawdzą się i te słodsze, i te bardziej kwaśne. Wszystko zależy od waszych preferencji smakowych i od tego, jakie owoce posiadacie akurat w domowej spiżarni. Składniki: 1 kg owoców świdośliwy 1 kg jabłek 1 kg cukru (w wersji mniej zdrowej) lub 1,5 szklanki ksylitolu (w wersji zdrowszej, koniecznie dla cukrzyków) 2 łyżki agaru Przygotowanie: Owoce świdośliwy uważnie sortujemy - trzeba je pozbawić szypułek, wyrzucić nadgnite albo niedojrzałe owoce. Potem dokładnie myjemy. Jabłka myjemy, obieramy ze skórki, usuwamy gniazda nasienne. Na sam koniec kroimy je na ósemki (albo nawet jeszcze mniejsze cząstki). Owoce świdośliwy umieszczamy w szerokim garnku z grubym dnem. Gotujemy na niewielkim ogniu, by puściła sok. Jeśli zacznie przywierać do dna garnka, można dolać odrobinę wody. Po upływie mniej więcej 20 minut, do garnka dodajemy cząstki jabłek oraz cukier (albo ksylitol). Mieszamy. Gotujemy, aż cała masa zacznie wrzeć - pamiętajmy o tym, żeby co jakiś czas ją zamieszać. Zmniejszamy płomień i gotujemy jeszcze przez mniej więcej 40 minut. Wrzący dżem mieszamy z agarem. Na koniec dżem ze świdośliwy i jabłek przelewamy do umytych, wyparzonych słoików. Pasteryzujemy przez 10 minut. Dlaczego przetwory ze świdośliwy i świeże owoce są takie zdrowe? Już w tytule artykułu widzicie wzmiankę o tym, jak świdośliwa sprzyja diabetykom (a właściwie to wszystkim). Napiszmy o tym nieco więcej, aby nie były to tylko puste slogany. Świdośliwa obniża poziom glukozy we krwi. Wykazuje zdolność obniżania stanów zapalnych, które są związane z wysokim poziomem cukru. Reguluje wydzielanie glikogenu wątrobowego. Poprawia wrażliwość na insulinę. Zawiera mnóstwo zdrowych antocyjanów, polifenoli i innych przeciwutleniaczy. Może przeciwdziałać miażdżycy. Wykazuje dużą aktywność antyoksydacyjną, co chroni komórki przed uszkodzeniami. Warto zauważyć jednak na marginesie, że obróbka termiczna zwykle pozbawia warzywa i owoce ich cennych właściwości (przynajmniej w pewnym stopniu). Aby w pełni cieszyć się zbawiennym wpływem świdośliwy na organizm, należy więc zjadać jak najwięcej surowych owoców. Można je również zamrozić, aby móc jeść ją poza sezonem - np. dodawać garść do owsianki. Przetwory ze świdośliwy również są zdrowe, ale trudno dokładnie zbadać, ile jej dobroczynnych właściwości tracimy podczas ich przygotowywania. Uwaga - pamiętajmy o tym, że świdośliwa zawiera cukry proste, cukrzycy nie mogą więc jeść jej bez ograniczeń. Zalecana porcja to 1-2 garście owoców na jeden raz, należy więc zachować czujność i obserwować swój organizm. Wszelkie wątpliwości trzeba też zawsze skonsultować ze swoim lekarzem prowadzącym lub dietetykiem.
Perfekcyjny deser bez grama cukru. Jem pudding z serka wiejskiego na keto i nie mam wyrzutów sumienia
W tym artykule: Jak zrobić kremowy pudding z serka wiejskiego? Przepis na domowy pudding wysokobiałkowy Pieczony pudding z serka wiejskiego Poskromienie ochoty na słodycze to jedno z największych wyzwań, kiedy narzucamy sobie nową dietę. Niezależnie od tego, czy po prostu walczymy ze złymi przyzwyczajeniami, czy dążymy do wymarzonej sylwetki, warto mieć zawsze pod ręką przepis na słodką przekąskę, która nie wywoła natychmiastowych wyrzutów sumienia. Na ratunek przybywa pudding keto pudding z serka wiejskiego. Zresztą polubią go nie tylko osoby na diecie. Jak zrobić kremowy pudding z serka wiejskiego? Po serek wiejski często sięgamy na diecie, bo dostarcza sporo białka, które ma wysoki indeks sytości, ogranicza podjadanie między posiłkami i wspiera działania dążące do spalania tkanki tłuszczowej. Można go jeść na słono i na słodko. W tej drugiej wersji najczęściej występuje w towarzystwie świeżych owoców. Dużą popularnością cieszą się też placki z serka wiejskiego na fit śniadanie. Jednak nie każdemu przyjdzie do głowy, że ten popularny produkt nabiałowy, który zalega z tyłu lodówki, można zmiksować i ukręcić na gęsty puszysty krem. Jest dobry sam w sobie, wystarczy dodać wybrany słodzik do smaku. Osobom, które skrupulatnie wyliczają dzienną podaż protein, polecamy też dorzucić odżywkę białkową. Przepis na domowy pudding wysokobiałkowy Składniki na 2 porcje: 400 g pełnotłustego serka wiejskiego 30 g odżywki białkowej (można pominąć, ale jeśli wybrany przez nas produkt zawiera guar, ulepszy konsystencję puddingu) Łyżeczka niskokalorycznego słodzika, na przykład ksylitolu Ekstrakt z wanilii 2 łyżeczki masła orzechowego (bez cukru i soli) opcjonalnie: owoce, prażone orzechy, mielony len, czarnuszka Przygotowanie: Umieszczamy serek wiejski w blenderze. Miksujemy go, aż znikną wszystkie grudki. Dodajemy do serka odżywkę białkową, wybrany słodzik i ekstrakt. Można też wykorzystać esencję waniliową domowej roboty. Ubijamy przez około 5 minut, aż będzie kremowy i puszysty. Krótkimi pulsami urządzenia łączymy kremowy serek wiejski z masłem orzechowym. Możemy też dodać niesłodzone kakao, które jest między innymi dobrym źródłem magnezu. Wykładamy keto pudding z serka wiejskiego do szklanek, pucharków lub zamykanych pojemniczków na wynos, jeśli zamierzamy zabrać go następnego dnia do pracy. Chłodzimy w lodówce. Dekorujemy lekki deser bez cukru owocami. Najlepiej wykorzystać produkty o niskim indeksie glikemicznym, takie jak borówki, agrest, pomarańcze, granat lub śliwki. Pudding można też posypać ulubionymi orzechami lub nasionami. Świetnie pasują tu na przykład prażone płatki migdałów. Pieczony pudding z serka wiejskiego Innym sposobem na słodkie śniadanie lub niskokaloryczny, wysokobiałkowy deser jest zapiekany pudding z serka wiejskiego. Do przyrządzenia 2 porcji potrzebne są: 2 jajko 3 łyżki otrębów orkiszowych, 2 łyżeczki ksylitolu, 300 g serka wiejskiego (można go zmiksować, jeśli przeszkadzają nam grudki) Żeby zrobić pieczony deser z serka wiejskiego, wystarczy ubić jajka, aż będą puszyste, a następnie wmieszać resztę składników. Masę przelewamy do naczynia żaroodpornego lub 2 mniejszych kokilek. Pieczemy przez około 30 minut w 180°C. Pudding można jeść zarówno na ciepło, jak i na zimno. Podawać na przykład z borówkami, liofilizowanymi owocami lub keto granolą (czyli złożoną głównie z prażonych orzechów i nasion oraz przypraw korzennych, może być urozmaicona kawałkami czekolady bez cukru).
Keto bułki lepsze niż pszenne. Jedz i zyskuj smukłą sylwetkę
Dieta ketogeniczna to taka, w której ilość węglowodanów jest bardzo ograniczona – poniżej 50 g na dzień. Dzięki tak skomponowanemu menu, organizm korzysta z innego źródła energii niż glukoza, a mianowicie – z ciał ketonowych. Podczas stosowania tej diety, dochodzi do obniżenia stężenia insuliny i zmniejszenia poziomu glukozy we krwi, co w wielu przypadkach jest niezwykle korzystne dla zdrowia. Ze względu na to, że dieta ketogeniczna oparta jest w głównej mierze na produktach bogatych w tłuszcz, a także białko, szukanie alternatyw dla produktów zawierających węglowodany, bywa koniecznością. Domowe keto bułki pomagają utrzymać stan ketozy i urozmaicają dietę. Z czego są zrobione bułki keto? Keto bułki wykonane są z produktów białkowych i tłuszczowych, z minimalną ilością węglowodanów. Dlatego mąkę pszenną zastępuje się kokosową lub migdałową ze względu na zawartość tłuszczu. Oprócz tego składnikami mogą być jogurt, kefir, jajka, twaróg, ser – zasobne w białko oraz babka jajowata, siemię lniane – źródła błonnika i tłuszczu. W wersji na słodko, bułki słodzone są erytrolem lub stewią. Są to słodziki, które nie zawierają węglowodanów, dlatego nie podnoszą poziomu cukru we krwi i nie wybijają z ketozy. Jak zrobić bułki keto? Keto bułki są zwykle bardzo proste w wykonaniu. W porównaniu do drożdżowych wypieków, które muszą wyrastać przez dłuższy czas, tego rodzaju pieczywo robi się błyskawicznie. Za wyrastanie odpowiada tutaj proszek do pieczenia i soda. Jeśli szybko naszykujemy składniki na bułki i zagnieciemy je ręką, po chwili już możemy wkładać je do nagrzanego piecyka. W zależności od wielkości będą piec się od 30-40 minut. Keto bułki – przepis Ciasto na poranną keto bułkę możemy zagnieść nawet rano. Krótki czas przygotowania pieczywa powoduje, że spokojnie możemy zaplanować je na śniadanie. Cieplutkie i pachnące będą dobrze smakować z jajkiem lub twarożkiem z rzodkiewką. Jakie keto bułki są najlepsze? Poznajcie nasz wybór: bułki keto z mąki kokosowej bazujące na babce jajowatej, jajkach, mleczku kokosowym, sproszkowanym kokosie, proszku do pieczenia bezglutenowym, sodzie, soli himalajskiej oraz wodzie. bułki keto z mąki migdałowej – gdzie bazą są zmielone migdały, a dodatkami: jajka, babka jajowata, ocet jabłkowy, sól, proszek do pieczenia i woda. keto bułki z siemienia lnianego – używamy tutaj nawet szklanki siemienia lnianego lub mąki lnianej. Do tego dodajemy babkę jajowatą, jajka, proszek do pieczenia, nasiona słonecznika, sól i wodę. keto bułki z babki jajowatej – bazują na serku śmietankowym, jajkach, wspomnianej babce jajowatej, proszku do pieczenia, soli. Można do nich dodać siemię lniane lub pestki słonecznika. keto bułki z twarogu – mogą występować w wersji na słono i słodko. W słodkiej wersji dodajemy do nich erytrol i np. borówki. W słonej robimy je z maślanki, twarogu, mąki kokosowej lub migdałowej, proszku do pieczenia, sody i błonnika w postaci np. inuliny. Keto bułki – z czym jeść? By zachować zasady diety ketogenicznej, na bułce nie możemy położyć dowolnych produktów, np. nie posmarujemy jej dżemem ani nutellą. Musimy korzystać z tych składników, które są dostępne na diecie keto, a więc z mięsa, nabiału, masła, oliwy oraz warzyw niskoskrobiowych takich jak np.: ogórki, sałata, pomidory, papryka, szpinak. Bułki możemy zjeść z takimi dodatkami jak: jajka faszerowane tuńczykiem, schab pieczony, pieczone bakłażany z pomidorkami i mozzarellą, wędzony łosoś, sałatka grecka, sałatka z tuńczykiem i jajkiem.
Obiad bez węglowodanów? Tak, to prostsze niż myślicie. Przepisy mogą niektórych zaskoczyć
W tym artykule: Co jeść na obiad bez węglowodanów? Jaka zupa bez węglowodanów? Co na obiad keto? Szybki obiad bez węglowodanów Obiad bez węglowodanów to dobra alternatywa dla wszystkich tych, którzy pragną schudnąć, mają problemy z gospodarką insulinową lub po prostu chcą ograniczyć ilość cukru w diecie. Bo trzeba wiedzieć, że każde, nawet najbardziej złożone węglowodany, w końcu i tak rozłożone zostaną do cukrów prostych. W związku z tym ograniczenie ziemniaków, makaronu lub ryżu w diecie to dobry pomysł na ustabilizowanie poziomu glukozy we krwi. Co jeść na obiad bez węglowodanów? Skomponowanie potrawy zupełnie bez węglowodanów może być trudne, bo występują one w bardzo wielu produktach. Nawet niektóre warzywa potrafią je mieć w sporej ilości, np. batat lub marchew. Z tego względu, warto sięgać po przepisy, w których podana jest ilość tego makroskładnika. Wtedy możemy być pewni, że zjadamy ich naprawdę mało. Jakie danie ma mało węglowodanów? Na pewno kompozycja mięsa, oleju lub innego rodzaju tłuszczu, jak również warzyw. Należy jednak uwzględnić, że powinny to być warzywa niskoskrobiowe, takie jak: sałata, ogórek, brokuły, pomidory, kalafior, kalarepa, jarmuż, papryka, szparagi, szpinak, cykoria, cebula, czosnek, seler naciowy, kapusta kiszona, pietruszka, rzodkiewka, por. Jak je wykorzystać w konkretnych przepisach? Proponujemy 3 najpopularniejsze przepisy, na dania niskowęglowodanowe: zapiekanka z cukinia i pomidorami – to przykład prostej zapiekanki bez węglowodanów. Oprócz warzyw znajdziemy tam tylko śmietanę i ser oraz przyprawy – po to danie mogą więc również śmiało sięgać osoby pozostające na diecie ketogenicznej. obiad bez węglowodanów z kurczakiem – czyli np. kieszonki z kurczaka wypełnione szpinakiem i mozzarellą lub kurczak pieczony z dodatkiem surówki z białej kapusty. stek z kalafiora – rodzaj przysmażonych różyczek z dodatkiem czosnku i oliwy z oliwek. Potrafi zaspokoić niewielki głód. Jednak, jeśli dorzucimy do niego sałatkę z cukinii z serem gorgonzola, będziemy na pewno syci. Jaka zupa bez węglowodanów? Większość zup pozbawiona węglowodanów bazuje na podsmażonych warzywach, zmiksowanych z przyprawami. Podlane są one bulionem mięsnym lub tylko takim na bazie włoszczyzny. Dodatkiem do nich jest śmietana, jogurt lub starty ser żółty, które sprawiają, że zupa syci na dłużej. Przykładowe zupy o niskiej zawartości węglowodanów to: wegański krem z kalafiora (bez dodatków np. pozbawiony grzanek), zupa cebulowa , zupa krem z kalarepy (bez grzanek), zupa z białej kapusty, krem z cukinii, krem z brokułów. Co na obiad keto? W diecie ketogenicznej, szczególnie w I jej fazie, bardzo zwraca się uwagę na ograniczanie w menu węglowodanów. W tym okresie sprawdzają się najbardziej połączenia: mięso, tłuszcz roślinny lub zwierzęcy, surówka lub sałatka, które pozwalają eliminować większą ilość sacharozy, glukozy, skrobi i innego rodzaju cukrów. Bardzo dobrym przykładem na keto obiady są: dorsz z piekarnika – z dodatkiem koperku i cytryny, który może zostać podany z surówką z kapusty włoskiej, szaszłyki wieprzowe – dobry pomysł na obiad z grilla, choć nie tylko. Bez problemu zrobimy to danie również w piekarniku. Wystarczy cebula, papryka, trochę musztardy i dobrze przyprawiona polędwica wieprzowa, by stworzyć ciepły posiłek i zaserwować go z surówką z sałaty lodowej, pręga wołowa w sosie własnym – podsmażona na oleju z cebulą i czosnkiem, obsypana ziołami prowansalskimi to idealny dodatek do grillowanych warzyw, łosoś smażony na maśle klarowanym, łosoś z warzywami np. brokułami, pomidorkami koktajlowymi, śmietaną, rozmarynem, pstrąg z piekarnika podany z warzywnymi szaszłykami, schab duszony z warzywami. Jeśli brakuje wam pomysłów na dania bez węglowodanów, polecamy artykuł: Co jeść na diecie keto na obiad. Szybki obiad bez węglowodanów Nie zawsze mamy czas, by stać długo przy kuchni. Dlatego pomysł na szybki obiad bez węglowodanów uratuje nas przed mimowolnym sięgnięciem po węglowodanowe przekąski, które zwykle znajdują się w zasięgu naszej ręki: szakszuka – choć to danie kojarzy się ze śniadaniem lub kolacją, śmiało może zastąpić nam obiad. Mamy tam źródło białka w postaci jajek, tłuszczu – pochodzącego, np. z oliwy z oliwek i niskoweglowodanowych warzyw typu papryka, i pomidory, omlet jajeczny z warzywami – składniki podobne jak w szakszuce, jednak podsmażone w formie omletu. Syci na długo i skutecznie oddala chęć na podjadanie czegokolwiek, naleśniki keto na bazie mascarpone i jajek. Pyszne, pulchne, doskonale smakują z twarożkiem.
Nasi przodkowie do bigosu w ogóle nie dodawali kapusty. Nie uwierzycie, jak się dawniej robiło to danie
Dziś bez bigosu nie wyobrażamy sobie świąt i w zasadzie całego sezonu jesienno-zimowego, w którym króluje to danie. Bigos doskonale rozgrzewa, jest sycący, aromatyczny i prawie każdemu smakuje. Jego podstawą jest oczywiście kapusta, bez której nie mógłby istnieć. Przynajmniej współcześnie - okazuje się bowiem, że w pierwszej wersji bigosu nie znaleźlibyście nawet grama kapusty. Poznajcie historię tej polskiej potrawy. Bigosek, czyli pierwszy bigos W polskiej kuchni wzmianki o bigosie i “bigosiku” pojawiły się w XVI wieku, choć wówczas danie to nie przypominało współczesnego bigosu. Próżno było szukać w nim kapusty - składało się bowiem głównie z drobno siekanego mięsa albo ryb, dużej ilości przypraw oraz niezbędnego, kwaśnego składnika. W tym celu używano octu winnego lub owoców, a dla smaku dodawano jeszcze miód, pietruszkę i cebulę. Samo słowo „bigos” na początku odnosiło się do sposobu siekania, jaki stosowano przy przygotowywaniu tego dania. W przenośni mówiono nawet „bigosować” w kontekście walki na szable, a oznaczało to tyle, co posiekać na kawałki. Kiedy kapusta trafiła do bigosu? Ponieważ bigos składał się głównie z siekanego mięsa, było to danie zarezerwowane tylko dla najbardziej zamożnych. Z czasem jednak pojawiły się tańsze i bardziej dostępne dla reszty ludzi wersje tego dania. I tak, w XVIII wieku w bigosie pojawiła się kapusta, a wraz z nią kolejne składniki, jak grzyby, żurawina czy rodzynki, które współcześnie dodajemy do tego dania. Jednak, co ciekawe, bardzo długo rozróżniano „bigos” oraz „bigos z kapustą”. Lucyna Ćwierczakiewiczowa w swojej słynnej książce „365 obiadów za pięć złotych” z 1860 r. podała przepis na bigos bez kapusty („bigos z pozostałej pieczeni lub mięsa z jabłkami”) oraz z kapustą („bigos hultajski z kapustą”). Dziś nie wyobrażamy sobie tego dania bez obowiązkowego dodatku w postaci kapusty. To, co się nie zmieniło to fakt, że bigos jest daniem bardzo praktycznym, które można długo przechowywać i zawsze sprawdza się jako główne danie.
Z czym jeść awokado? Podane w taki sposób nabiera wyrazistości i doskonale smakuje
W tym artykule: Z czym można jeść awokado? Z jakimi owocami łączyć awokado? Z czym awokado na kanapkę? Z czym najlepiej smakuje awokado? Czy można jeść awokado codziennie? Awokado to owoc o bardzo oryginalnym smaku. Mimo że wokół niego krąży wiele kontrowersji – jedni go nie lubią, inni wprost uwielbiają – to trzeba mu jednak przyznać bogatą zawartość wartości odżywczych oraz właściwości leczniczych. Ten niepozorny owoc, kształtem przypominający gruszkę, naturalnie występuje na terenach Ameryki Środkowej oraz Południowej. Inna jego ciekawa nazwa to smaczliwka. Wbrew pozorom, pomimo jego dużej zawartości tłuszczy, bo 100 g zawiera aż 160 kcal, bardzo często zaleca się go stosować podczas odchudzania. Dzieje się tak, ponieważ awokado zawiera zdrowe tłuszcze roślinne, w odróżnieniu od innych owoców, w których przeważają cukry proste. Z czym można jeść awokado? Awokado, pomimo swoich licznych właściwości prozdrowotnych, przez wiele osób jest pomijane w swojej diecie, głównie ze względu na swój mdły, mało wyrazisty smak. Jednak nikt nie powiedział, że awokado należy jeść samo, bez żadnych przypraw ani dodatków! Z czym jeść awokado, żeby wydobyć jego smak? Najlepiej skropić owoc sokiem z cytryny lub limonki – wówczas nie tylko zyska nowe nuty smakowe, ale również zachowa naturalny kolor i nie zbrązowieje. Bardzo popularne jest łączenie awokado z wytrawnymi dodatkami, takimi jak kozi ser, wędzony łosoś, kiełki roślin, szynka parmeńska. Warto nadać mu odrobinę smaku i dodać do niego czosnek lub przyprawić na różne sposoby – najlepiej sprawdzi się klasyczne połączenie soli i pieprzu, ale nie zaszkodzi również odrobina dobrej jakości oliwy. Awokado daje wiele możliwości, aby wykorzystać go na co dzień w kuchni. Jeśli zastanawiacie się, z czym połączyć owoc, aby smakował najlepiej, warto na początek spróbować klasycznej pasty z awokado, która spokojnie może zastąpić masło na kanapce. Powinniście spróbować także skroić owoc i ułożyć go na kanapce, jako główny składnik, w otoczeniu cebuli, kiełków, przypraw i soku z cytryny. Dużą popularnością cieszy się także guacamole, czyli rodzaj sosu przyrządzany na bazie awokado z dodatkiem limonki, soli i opcjonalnie pomidorów lub papryczki chili. Awokado sprawdzi się również świetnie jako dodatek do sałatki warzywnej lub jajecznicy. Powinniście spróbować połączenia awokado z innymi owocami w formie deseru. Z jakimi owocami łączyć awokado? Mimo że owoc ten dużo częściej stosowany jest w wytrawnych potrawach, równie dobrze sprawdzi się w wersji na słodko. Awokado odnajdzie się w połączeniu z niemal każdym owocem. Warto spróbować pysznego i niezwykle zdrowego koktajlu z bananów i awokado. Owoc świetnie odnajdzie się także w sałatce z mango lub pomelo. Warto wówczas dodać jogurt naturalny, który nada odrobinę kwasowości. Bardzo popularnym połączeniem jest zestawienie czekolady i awokado, najlepiej w formie aksamitnego kremu. To szybki i prosty sposób na smaczny deser, który w dodatku będzie zawierał cenne witaminy i wartości odżywcze. Awokado polubi się również z truskawką oraz arbuzem, ale świetnie wypadnie też w połączeniu z malinami i jagodami. Z czym awokado na kanapkę? Kanapka z awokado to jedna z najpopularniejszych propozycji na wykorzystanie tego owocu w kuchni. Najczęściej łączy się awokado z jajkiem i przyprawia do smaku solą oraz pieprzem, ale fajnie zaakcentują się tutaj także drobno posiekane orzechy. Jeśli jednak macie ochotę na coś bardziej orzeźwiającego, pod awokado możecie nałożyć trochę białego serka, najlepiej twarogu, a na warstwę awokado położyć kilka plasterków wędzonego łososia. To nieoczywiste połączenie będzie prawdziwą bombą smaków. Jeszcze innym, nieco rzadziej spotykanym połączeniem, jest tost posmarowany rozgniecionym awokado z dodatkiem gruszki i sera gorgonzola na wierzchu. Warto nadać temu daniu jeszcze więcej smaku i podprażyć włoskie orzechy na patelni, a następnie posypać nimi kanapkę. Zobacz też: Co zrobić, żeby awokado dojrzało? Z czym najlepiej smakuje awokado? Jak już wspominaliśmy, awokado smakuje dobrze zarówno na słono, jak i na słodko. Świetnie komponuje się z praktycznie każdym innym owocem, czy to w formie sałatki owocowej, czy słodkiego musu. Warto jest łączyć awokado z wytrawnymi serami, szynkami, ale szczególnie polubi się z jajkami przyrządzanymi pod różną postacią. Bardzo smaczne i zdrowe będą wszelakie koktajle z użyciem awokado – zarówno z dodatkiem innych owoców jak banan, kiwi, mango, czy truskawka, jak i warzywami typu szpinak, jarmuż, marchewka. Bezapelacyjnie jednak najpopularniejszą potrawą z awokado jest guacamole. Wykonanie dania jest banalnie proste. Do przygotowania nie potrzebujecie wiele, bo dojrzałe awokado, cytrynę lub limonkę, czosnek, cebulę, sól, pieprz, papryczkę chili i ewentualnie pomidora. Z czym jeść guacamole? Sos można jeść na wiele sposobów, najczęściej spotyka się jednak guacamole podane z nachosami, tortillą, pieczonymi lub grillowanymi warzywami, lub jako dodatek do mięsa. Czy można jeść awokado codziennie? Pomimo tego, że awokado to z jedno z najbardziej kalorycznych owoców, jego codzienne spożywanie nie jest zabronione – jest wręcz zalecane! Spożywanie dziennie pół awokado pomaga w zapobieganiu zaparciom oraz utrzymaniu prawidłowego procesu trawienia. Wszystko dzięki temu, że awokado zawiera błonnik, który wspomaga oczyszczanie jelit i pobudza ich pracę. Czy można przesadzić z ilością awokado? Zwykle, przy zachowaniu odpowiedniej gramatury tego owocu, czyli około połówki dziennie, bardzo pozytywnie wpłynie on na pracę organizmu, a zwłaszcza układu trawiennego. Jednak osoby ze znacznymi problemami trawiennymi mogą odczuwać ból żołądka, gdy przesadzą z jego ilością. Takim osobom zaleca się spożycie jednej ósmej awokado dziennie.
Co zamiast ziemniaków? Najlepsze zamienniki do obiadów
W tym artykule: Węglowodany w diecie Jak często można jeść ziemniaki? Co zamiast ziemniaków do obiadu? Komosa ryżowa Przyrządzając obiad, często jako jeden z wielu składników, na naszym talerzu goszczą ziemniaki. Co zrobić w sytuacji, kiedy mamy już dość ziemniaków? Co zamiast ziemniaków, aby nasz jadłospis był bardziej urozmaicony? Jeśli chcecie zmian na swoim talerzu, to dobrze trafiliście. Czytając ten artykuł, dowiecie się jakich zamienników użyć zamiast ziemniaków i jak urozmaicić obiadowe menu. Węglowodany w diecie Węglowodany to inaczej cukry, które dostarczają naszym komórkom energii, która jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Jest to tak zwane paliwo, które każdego dnia w odpowiednich ilościach, powinno być dostarczane do każdego organizmu ludzkiego. Nadmiar węglowodanów bądź jego niedobór może skutkować powstawaniu różnych schorzeń, np. cukrzyca typu 2. Prawidłowe spożywanie węglowodanów powinno zawierać ok. 55% zapotrzebowania na energię człowieka. Minimalne zapotrzebowanie wynosi 45%, a granica energii z węglowodanów sięga do 75%. Co trzeba wiedzieć o węglowodanach? Im wyższy indeks glikemiczny, tym wolniej następuje zamiana węglowodanów złożonych w glukozę, co dobrze wpływa na spalanie tkanki tłuszczowej oraz może zapobiec wahaniom poziomu cukru we krwi, Podczas wysiłku fizycznego, węglowodany stanowią podstawowe źródło energii, Napędzają metabolizm, Niedobór węglowodanów niekorzystanie wpływa na poziom cukru we krwi oraz możemy odczuwać częste ataki głodu, Jedzenie węglowodanów na kolację przyspiesza spalanie zbędnej tkanki tłuszczowej. Jednym z najczęściej wybieranych węglowodanów do naszej diety są ziemniaki. Wbrew pozorom są niskokaloryczne i nietuczące. Ich wartość kaloryczna oscyluje w granicach 69-85 kcal. Ziemniaki to przede wszystkim: Duża zawartość skrobi, Źródło wartościowego białka, Źródło cennych witamin (A, C oraz z grupy B), Źródło błonnika, Źródło potasu. Jak często można jeść ziemniaki? Wielu z nas je ziemniaki niemal codziennie. Nie jest to nic dziwnego, ponieważ można wykonać z nich wiele różnorodnych potraw, są smaczne, a jednocześnie tanie. Według zaleceń dietetyków codzienne spożywanie ziemniaków przyspiesza utratę masy ciała. Oczywiście nie mówimy tu o ziemniakach smażonych na oleju, które nie tylko są mocno kaloryczne, ale też tracą część swoich wartości odżywczych. Według dietetyków spożywanie ziemniaków codziennie nie wpływa niekorzystnie na organizm. Jeśli proporcje względem zapotrzebowania organizmu na węglowodany są zachowane, można bez obaw spożywać je każdego dnia. W kuchni możesz wykazać się dużą kreatywnością. Potrawy, które możemy przyrządzić z ziemniaków to nie tylko dodatek do mięsa i surówki podczas typowego niedzielnego obiadu, lecz również można je serwować: Do sałatek na grilla, W formie zapiekanki, Można wykonać z nich kluski, kopytka, kluski śląskie, Wykorzystać do pizzy, Zrobić w formie placków, Dodać je do zupy lub zrobić kartoflankę. Sposobów na wykorzystanie ziemniaków jest mnóstwo, jednak co w zamian wybrać, jeśli macie już ich dość lub chcecie nieco urozmaicić swoje popisy kulinarne? Często może padać pytanie podczas gotowania, co jeść zamiast ziemniaków? Poniżej znajdziecie propozycje zamienników, również smacznych jak ziemniaki. Co zamiast ziemniaków do obiadu? Najczęściej ziemniaki są serwowane na talerzu jako dodatek do mięsa typu kurczak, schabowy czy do ryby. Jest to numer jeden wśród „idealnych” dodatków do tych dań. Co jednak wybrać w zamian, aby urozmaicić trochę swoją kuchnię? Co wybrać zamiast ziemniaków do schabowego? Co pasuje do ryby zamiast ziemniaków? Najczęściej wybierana jest kasza, tylko jaka kasza będzie idealna zamiast ziemniaków? Jeśli mowa o schabowym, zamiast ziemniaków możemy podać różnego rodzaju kasze czy ryż. Dobrym i smacznym dodatkiem będzie kasza gryczana (100 kcal/ 100 g), która w połączeniu z sosem pieczeniowym będzie znakomicie komponować się ze schabowym. Również możecie pokusić się o pieczoną dynię (50 kcal/100 g) czy cukinię (137 kcal/100 g), która doprawiona ulubionymi przyprawami wydobędzie wspaniały smak. W przypadku ryby wybór jest znacznie większy. Zamiast ziemniaków możecie przyrządzić puree z dyni (38 kcal/100 g) bądź puree z kalafiora (92 kcal/100 g), kasza bulgur (342 kcal/100 g) lub kasza kuskus (112 kcal/100 g), do których najlepiej podać sos, aby nie były zbyt suche. Dobrym zamiennikiem zamiast ziemniaków będą też warzywa czy to na parze (28 kcal/100 g), czy na patelni (57 kcal/100 g). A co zamiast ziemniaków do kurczaka? Dobrze się spiszą upieczone w piekarniku frytki z marchewki (55 kcal/100 g), batata (80 kcal/100 g) lub selera (311 kcal/100 g), również kasza kuskus czy kasza jaglana (220 kcal/100 g). Dobrą opcją jest również podanie kurczaka z dodatkiem ryżu z warzywami (105 kcal/100 g). Komosa ryżowa Zamiast ziemniaków możecie użyć również komosę ryżową (350 kcal/100 g), która jest doskonałym źródłem białka i błonnika. Również może być zastosowana jako zamiennik ziemniaków, ale również i kaszy, ryżu czy makaronu. Komosa ryżowa jest bogata w niemal wszystkie niezbędne minerały dla organizmu. Ma dobry skład wartości odżywczej oraz składników prozdrowotnych. Komosa ryżowa charakteryzuje się dość lekko słodkawym i orzechowym smakiem, dlatego dobrze sprawdza się w daniach głównych, jak i w deserach. W swojej zawartości odżywczej na 100 g występuje: 14 g białka, 6 g tłuszczów, 55 g węglowodanów. Jest idealnym źródłem błonnika, który jest dwukrotnie większe niż w innych zbożach. Nie zawiera glutenu oraz wpływa na obniżenie glukozy i insuliny we krwi. Komosa ryżowa zawiera wszystkie niezbędne aminokwasy. Jest bogatym źródłem: magnezu, potasu, wapnia, manganu i miedzi; źródłem witamin: kwasu foliowego, witaminy E i witaminy B1 oraz zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe z grupy omega-3. Komosa ryżowa ma dobry wpływ na zdrowie człowieka. Nie tylko obniża stężenie cholesterolu, lecz także zmniejsza ryzyko choroby nowotworowej, chorób sercowych czy cukrzycy.
Czym się różni żurek od barszczu białego?
W tym artykule: Barszcz biały Żurek Czy barszcz biały to żurek? Barszcz biały a żurek - na czym polega różnica? Obie zupy szczególną popularnością cieszą się na Wielkanoc, choć i poza tą okazją warto przygotować na obiad zarówno żurek, jak i barszcz biały. Sprawdźcie poniżej ciekawostki na temat obu potraw i przepisy, jak je zrobić. Barszcz biały Barszcz może być biały lub czerwony, z kiełbasą i boczkiem, ziemniakami lub przygotowany na bazie buraków. Barszcz czerwony z uszkami ma swoje miejsce na wigilijnym stole. Barszcz biały zaś jest jedną z najważniejszych wielkanocnych potraw. Przygotowany z poświęconą kiełbasą i jajkiem, podawany z chlebem, stanowi tradycyjne wielkanocne śniadanie. W niektórych regionach polski, np. na Lubelszczyźnie, barszcz biały na Wielkanoc przyrządzany jest z kiszoną kapustą. Najstarszy przepis na barszcz biały pochodzi z XVI wieku, więc zupa ta gości na stołach już kilka stuleci i wciąż cieszy się dużym powodzeniem. Przyrządzany jest nie tylko na święta. Należy do ulubionych zup Polaków. Nic dziwnego - robi się go łatwo, a przy tym jest smaczny i sycący. Jednak sam sposób przyrządzania barszczu zmienił się na przestrzeni wieków. Według pierwszych przepisów robiono go z rośliny, która nazywała się tak samo jak opisywana zupa. Miała ona nadawać kwaśny smak. Niektórzy uzyskiwali go dzięki porzeczkom czy agrestowi. Współczesny barszcz jest więc zupełnie inny od swoich prekursorów. Żurek Żurek biały to zupa, która także ma kilkusetletnią historię. Jednak na początku stanowiła ona wyżywienie głównie ludności wiejskiej. Dziś oczywiście to się zmieniło i żurek jest jedzony chętnie, niezależnie od miejsca czy statusu społecznego. Żurek często podawany jest z ziemniakami - pokrojonymi w kostkę i ugotowanymi w zupie lub puree ziemniaczanym. Zupa ta jest jadana nie tylko w Polsce. Jej wielbicielami są także Czesi, u których żur nazywa się nieco inaczej - od charakterystycznego kwaśnego smaku. Polskie określenie zupy także wzięło się od słowa "kwaśny", tyle że w języku niemieckim. Żurek to danie staropolskie, które w różnych regionach jest przygotowywane wedle nieco innych receptur. Zgodnie z tradycją żurek wielkanocny może być podawana z ugotowanym jajkiem, kiełbasą lub boczkiem. Czy barszcz biały to żurek? Chociaż te nazwy często są ze sobą utożsamiane, w rzeczywistości żurek i barszcz biały to dwie zupy. Skąd więc pochodzi przekonanie, że to to samo? Najpewniej wynika z wyglądu zup, dodatków oraz bardzo podobnego smaku. W takim razie czym się różni żurek od barszczu białego i czy różnice te są na tyle wyraźne, że nie można uznać ich za dwie wersje jednej zupy? Sprawdź: prosty przepis na chleb do żurku i barszczu Barszcz biały a żurek - na czym polega różnica? Żurek i barszcz biały to zupy, które w różnych tradycjach toczą ze sobą odwieczny spór. W niektórych częściach kraju uważa się, że to tożsame potrawy, inne zaś przygotowują je wedle odmiennych receptur. Jeśli chodzi o sposób przyrządzania, to barszcz biały w wielu miejscach przygotowuje się na bazie mąki pszennej, natomiast żurek - na zakwasie z mąki żytniej. Jeszcze inne źródła odróżniają barszcz biały od żurku na podstawie sposobu podania. Według nich żurek powinien być postną zupą, podawaną z jajkiem i ziemniakami. Barszcz biały ma być zaś przygotowany na wywarze z boczku i kiełbasy i podawany z mięsem. Żurek powinien być bardziej zawiesisty, a w kolorze nawet szarawy. Za to barszcz to zupa lżejsza, o białym kolorze, często serwowana z białą kiełbasą. W takim razie czym się różni żurek od barszczu białego? Ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, gdyż wbrew niektórym źródłom zarówno barszcz biały, jak i żurek najczęściej podawane są w towarzystwie mięsa. Wynika z tego, że jedyna i najważniejsza różnica polega na rodzaju mąki użytej do przygotowania zakwasu. Rozbieżności co do barszczu białego i żurku pochodzą najprawdopodobniej z różnego nazewnictwa i przygotowania w innych rejonach Polski. Zasadnicza różnica jest bowiem jedna, a wszelkie inne kwestie to zwykle regionalne odrębności. Jedno jest pewne - zarówno barszcz biały, jak i żurek to przepyszne zupy z bogatą historią.
Które ciasta możemy mrozić? Rozwiewamy wątpliwości
W tym artykule: Które ciasta możemy mrozić Ciasta świąteczne, których lepiej nie mrozić Które ciasta możemy mrozić Mrozimy: serniki, szarlotki, makowce, keksy, kruche ciasta, pierniki, ciasta na biszkopcie (najlepiej blaty bez kremu). Ciasta w zależności od rodzaju możemy zamrozić zarówno przed upieczeniem, jak i po upieczeniu. Planując mrożenie bazy ciast, takiej jak ciasto drożdżowe do makowca, należy wstawić je do zamrażalnika zaraz po wyrobieniu. Podobnie zachowujemy się w przypadku ciasta francuskiego czy też kruchego - to ostatnie warto podzielić na części do spodu i do kruszonki na szarlotkę. Ciasta po upieczeniu, takie jak sernik, keks, makowiec lub szarlotka, idealnie zachowują swoje właściwości i smak także po rozmrożeniu. Istotne jest, aby mrozić je tuż po upieczeniu i całkowitym wystygnięciu. Przekładamy je do plastikowych szczelnych foremek lub owijamy folią spożywczą. Warto jest przemyśleć, aby podzielić je na mniejsze kawałki, aby ewentualny nadmiar mógł być dłużej przechowywany - maksymalny czas to ok. 3 miesiące. Należy wiedzieć, jak prawidłowo rozmrażać ciasta, w przeciwnym wypadku konsystencja wypieku może nieco ulec zmianie. Serniki czy makowce należy odstawić w suche miejsce na podstawce, aby powoli mogły odparować. Przyspieszenie tego procesu poprzez postawienie przy kaloryferze czy też gorącym piekarniku będzie skutkować wodnistym wnętrzem i zakalcowatym spodem. Zobacz też: Resztki ciasta ze świąt to rarytasy, których babcia nigdy nie wyrzucała. Robiła z nich ten pyszny dodatek Ciasta świąteczne, których lepiej nie mrozić Nie mrozimy: ciast na bazie galaretki owocowej czy żelatyny, ciast z bitą śmietaną lub z kremem na jej podstawie, bezy. Klasyczne ciasta świąteczne w większości nadają się do mrożenia - w przypadku piernika czy też miodownika im dłużej poleżą w suchym, chłodnym i zaciemnionym miejscu - tym smaczniejsze! Jeżeli planujesz ciasta warstwowe, takie jak Shrek, Kora Orzechowa czy też Ambasador, warto zrobić je 2 dni przed świętami. Tych nie należy mrozić - przygotuj odpowiednio zaplanowaną porcję. Tak jak wcześniej wspominaliśmy, można zamrozić ciasto kruche. Wyjątkiem jest to pokryte grubą warstwą lukru, który po odmrożeniu może zmienić konsystencję i popękać. Te z dodatkiem kremu maślanego również są ryzykowne - jego struktura może ulec zmianie i nie smakować jak przed mrożeniem. Coraz częściej pojawiają się na świątecznym stole bezy z kremem na bazie śmietany i owoców. Ze względu na krem i owoce, po zamrożenie może wytrącać się woda i zmienić konsystencję tego kruchego wypieku. Z tego powodu nie jest wskazane jego mrożenie. Ostatnim i najważniejszym punktem jest jeszcze jedna zasada - nie mrozimy starych ciast. Co to oznacza? Ciasta, które leżą przed dłuższy czas w cieple przez kilka dni nie nadają się do zamrożenia. Ich konsystencja, walory smakowe nie poprawią się po odmrożeniu.
Poutine i inne przysmaki. Kuchnia kanadyjska
Kanada jest ogromnym państwem rozciągającym się między dwoma oceanami: Spokojnym i Atlantyckim. Obszar ten przez tysiące lat zamieszkiwały plemiona Indian oraz Inuitów (grupa rdzennych ludów obszarów arktycznych i subarktycznych, kiedyś określana mianem Eskimosów, dziś jednak tę nazwę uznaje się za obraźliwą), ale w XV wieku rozpoczęła się jego eksploracja prowadzona przez Brytyjczyków i Francuzów, którzy przez kolejne stulecia odcisnęli znaczące piętno na tym zakątku świata, pozostawiając też liczne ślady w tutejszej kuchni. Widać w niej również wpływ imigrantów z Japonii, Chin, Włoch, Skandynawii czy Polski, od XIX wieku licznie przybywających do Kanady w poszukiwaniu lepszego życia. W Toronto bez problemu znajdziemy restauracje serwujące pierogi, które do złudzenia przypominają nasze rodzime specjały, zaś w Vancouver narodził się niezwykły fast food – japadog (klasyczna parówka w bułce jest serwowana z japońskim chrzanem wasabi, rzodkiewką daikon i wodorostami). Kuchnia kanadyjska, czyli co jada się w Kanadzie Dzisiejsza kuchnia kanadyjska to mieszkanka smaków z różnych stron świata, ceniąca przede wszystkim naturalne miejscowe produkty: ryby (najpopularniejsze gatunki to: łosoś, sandacz, dorsz, halibut), owoce morza (m.in. kraby, homar, ostrygi) oraz dziczyznę (mięso z karibu czy łosia). W dużych ilościach wykorzystuje się owoce leśne, szczególnie borówki i jagody, a także wyrób szczególnie kojarzony z tym krajem, czyli syrop klonowy. Swój słodki smak i charakterystyczny zapach syrop klonowy zawdzięcza niezmienionej od lat technologii wytwarzania – uzyskuje się go w wyniku długotrwałego odparowywania soku z wybranych gatunków klonu. Syrop klonowy dla Kanadyjczyków to dodatek do wielu potraw (naleśników, gofrów, musli, sałatki owocowej, ale również marynaty do mięsa), a także zdrowego zamiennika cukru, ponieważ dostarcza mniej kalorii i znacznie więcej cennych mikroelementów, zwłaszcza antyoksydantów neutralizujących szkodliwe działanie wolnych rodników, odpowiedzialnych m.in. za rozwój nowotworów. W Kraju Klonowego Liścia narodziły się także inne cenione na całym świecie specjały, chociażby sos tysiąca wysp, którego nazwa pochodzi od niezwykłego regionu na pograniczu Kanady i Stanów Zjednoczonych. Podstawowym składnikiem tego pysznego dodatku do sałatek czy kanapek jest majonez, jednak na walory sosu wpływają również pozostałe ingrediencje, np. jajka ugotowane na twardo, papryka, słodkie pikle, pietruszka, siekane oliwki, cebula czy sos chili. Kuchnia kanadyjska - najsłynniejsze potrawy Jedną z najsłynniejszych potraw kanadyjskich, pochodząca prawdopodobnie z prowincji Quebec jest poutine. Można ją znaleźć zarówno w menu ekskluzywnych restauracji, jak i na liście dań popularnych sieci fastfoodów, chociażby McDonald’s. Przysmak nie jest skomplikowany, to po prostu dość grubo krojone frytki serwowane z sosem pieczeniowym i specyficznym serem, zwanym cheese curds, wytwarzanym ze zsiadłego mleka i przypominającym trochę cheddar. Kanadyjczycy kochają ryby, dlatego odwiedzając ten kraj, warto spróbować tutejszych specjałów przyrządzanych z tego, co uda się wyłowić w rzece, jeziorze lub oceanie. Na przykład solomon gundy, czyli pasty z wędzonego śledzia (niekiedy także makreli lub alosy), doprawionej pikantnymi przyprawami i spożywanej z krakersami oraz kwaśną śmietaną. Nawet najbardziej wybredne podniebienia zachwyci też łosoś z fiddleheads, czyli duszonymi lub smażonymi pędami paproci, które często podaje się również z ostrygami czy przegrzebkami. Kanadyjczycy zajadają się także cod tongues – płetwami foki zapiekanymi w cieście. W Kraju Klonowego Liścia ceni się desery. Od tych najprostszych, takich jak trempettes (usmażony chleb nasączony syropem klonowym i podany z kleksem słodkiej śmietanki) czy s’more (dwa krakersy przełożone zapieczoną nad ogniskiem pianką marshmallow z kostką czekolady) po bardziej wyszukane tarty maślane, zwykle również wzbogacone syropem klonowym. Nie może go zabraknąć także w pudding au chomeur – cieście pływającym w słodkim sosie. Miłośnicy łakoci na pewno polubią sucre a la creme, kostki przyrządzane ze skondensowanego mleka, masła, odrobiny alkoholu oraz syropu klonowego, który dodaje się nawet do drinków, chociażby caribou – mieszanki wódki, wina oraz soku z leśnych drzew. W Calgary narodził się także inny specyficzny napój wyskokowy. Caesar przypomina słynną Krwawą Mary, jednak w jego składzie znajdziemy… wywar z małży. Zobacz też: Moje Gotowanie na maj 2019 - spis treści Polecamy: durum mąka i makaron pod lupą