Gdy dorwę te buteleczki w Biedronce, biorę zapas na rok. Marynuję kurczaka i doprawiam sałatki „na wypasie”
W tym artykule: Jak powstaje oliwa o smaku oregano? Otwarcie buteleczki – test zapachu i smaku Do czego wykorzystać tę oliwę? Gdzie kupić przyprawę na bazie oliwy? W kuchni często używamy oliwy z oliwek – klasycznej, bez dodatków. Ale są też takie buteleczki, które od razu budzą ciekawość. Właśnie jedna z nich przykuła moją uwagę w Biedronce. To oliwa extra virgin z dodatkiem aromatu oregano. Sama w sobie pachnie śródziemnomorską kuchnią i od razu po otwarciu czuje się, że można ją wykorzystać na setki sposobów. Nie trzeba dosypywać ziół, bo smak jest już zamknięty w środku. To właśnie dlatego takie produkty znikają szybko z półek, a ja, kiedy widzę je w swoim dyskoncie, od razu biorę kilka sztuk na zapas. Jak powstaje oliwa o smaku oregano? Podstawą jest oliwa extra virgin, czyli tłoczona na zimno, z pierwszego tłoczenia. W butelce, o której mowa, jest aż 96,8% takiej oliwy. Do tego producent dodaje naturalną esencję oregano (2%) oraz suszone ziele (1,2%), które od razy widać na dnie buteleczki. Dzięki tym składnikom oliwa ma charakterystyczny smak i zapach i staje się uniwersalną przyprawą. To trochę jak gotowy trik kulinarny. Masz bazę do wielu dań i nie musisz martwić się, że oregano spali się na patelni lub zgorzknieje w piekarniku. Smak jest subtelny, ale wyczuwalny. Nie przytłacza potrawy, tylko podbija to, co w niej najlepsze. „Złoto polskiej wsi” to mój nr 1 do sałatek i śledzi. Nosi imię jak rydz, a nie ma nic wspólnego z grzybami Otwarcie buteleczki – test zapachu i smaku Smak jest wyraźny, ale nie sztuczny. Wręcz przeciwnie, kojarzy się z dobrze doprawioną pizzą z prawdziwej włoskiej restauracji. Oregano czuć natychmiast, jednak nie dominuje. Oliwa ma lekko ziołowy posmak, który zostaje na języku, dlatego od razu można sobie wyobrazić, że świetnie komponuje się z warzywami czy mięsem. Pachnie intensywnie – gdy odkręcasz butelkę, masz wrażenie, że otwierasz słoiczek z przyprawami. To właśnie zapach sprawia, że potrawa wydaje się bardziej aromatyczna, nawet jeśli dodasz tylko kilka kropli. I tu tkwi jej największa moc – nie potrzebujesz całej masy dodatków, by danie smakowało wyjątkowo. Do czego wykorzystać tę oliwę? Tutaj możliwości są ogromne. Wystarczy polać nią pomidory z mozzarellą albo klasyczną grecką sałatkę. Oliwa daje efekt świeżości bez dodatkowych przypraw. Świetnie sprawdza się też jako baza do marynat. Kurczak w tej oliwie, na przykład z dodatkiem czosnku i cytryny, wychodzi soczysty i pachnący. Możesz nią natrzeć mięso przed grillowaniem lub smażeniem, dodać ją do pieczonych warzyw albo skropić upieczoną rybę. Ja często używam jej też do chleba. Wystarczy nalać do małej miseczki i maczać kawałki bagietki. Smakuje jak w małej włoskiej knajpce. Możesz też zrobić na niej domowe pesto – zblendować świeżą bazylię, parmezan i orzechy, a oregano z oliwy podbije smak całego sosu. Świetnym patentem jest też użycie jej do makaronu – wymieszaj spaghetti tylko z tą oliwą, parmezanem i świeżo mielonym pieprzem, a dostajesz prosty, ale bardzo aromatyczny obiad. Nada się nawet do zup kremów – wystarczy odrobina na wierzchu kremu z pomidorów czy dyni, żeby dodać im głębi i lekko ziołowego charakteru. Gdzie kupić przyprawę na bazie oliwy? Na zdjęciach widać butelkę marki Basso. To włoski producent, który słynie ze swojej oliwy. Taka buteleczka ma 250 ml. W Biedronce pojawia się co jakiś czas w cenie 18,99 zł. Trzeba przyznać, że to dobra oferta, bo w innych sklepach, zwłaszcza internetowych, cena potrafi być wyższa. Dlatego jeśli trafisz na nią podczas zakupów, od razu włóż do koszyka więcej niż jedną sztukę. Można przechowywać ją długo (najlepiej w ciemnym i chłodnym miejscu) , a w kuchni zawsze znajdziesz dla niej zastosowanie. Ten złocisty olej to prawdziwy skarb w kuchni, a mało kto o nim słyszał. Robię z niego obłędny majonez
Ten miks przypraw do spaghetti nie ma sobie równych. Poznajcie sekret włoskich kucharzy
W tym artykule: Tradycyjne włoskie przyprawy do spaghetti Przyprawy do sosu spaghetti Sekretne składniki włoskich kucharzy Jak łączyć przyprawy by uzyskać najlepszy smak? Przyprawy do spaghetti bolognese Spaghetti to jedno z najpopularniejszych dań kuchni włoskiej, które zdobyło serca smakoszy na całym świecie. Jego tajemnica tkwi nie tylko w doskonale ugotowanym makaronie, ale przede wszystkim w odpowiednich przyprawach, które nadają potrawie charakterystyczny smak i aromat. W tym artykule odkryjemy przed tobą sekrety włoskich kucharzy i podpowiemy, jakie przyprawy do spaghetti wybrać, by danie zachwycało smakiem. Tradycyjne włoskie przyprawy do spaghetti Bazylia to podstawa wielu włoskich dań, w tym spaghetti. Jej słodki, lekko pieprzowy smak doskonale komponuje się z pomidorami, będąc nieodłącznym składnikiem klasycznych sosów do spaghetti. Świeża bazylia dodaje potrawom świeżości, a suszona intensyfikuje smak sosu. Warto dodawać ją zarówno na początku, jak i pod koniec gotowania, aby uzyskać pełnię aromatu. Oregano jest często używane w kuchni włoskiej, szczególnie w sosach do spaghetti. Dodaje charakterystycznego intensywnego aromatu i smaku, który wzbogaca każdą potrawę. Najlepiej smakuje suszone, ponieważ wtedy uwalnia pełnię swojego aromatu. Idealnie komponuje się z pomidorami, dlatego jest nieodłącznym elementem sosów pomidorowych. Tymianek ze swoim wyrazistym i lekko korzennym smakiem jest świetnym dodatkiem do sosów pomidorowych. W połączeniu z bazylią i oregano tworzy doskonałą kompozycję smakową. Tymianek jest również doskonałym dodatkiem do sosów mięsnych, dodając im głębi i aromatu. Rozmaryn jest mocnym ziołem, które nadaje potrawom wyrazisty smak. Warto go dodawać do sosów mięsnych oraz dań z makaronem, aby podkreślić ich aromat. Jego intensywny zapach sprawia, że nawet niewielka ilość potrafi znacząco wpłynąć na smak dania. Szałwia ma unikalny, lekko gorzki smak, który idealnie pasuje do mięsnych sosów i dań z makaronem. Stosuj ją ostrożnie, aby nie przytłoczyć innych smaków. Jest szczególnie popularna w połączeniu z masłem, tworząc prosty, ale niezwykle smaczny sos do spaghetti. Zobacz też: Jakie mięso na spaghetti – co najlepiej pasuje? Przyprawy do sosu spaghetti Czosnek To niezastąpiony składnik wielu sosów do spaghetti. Jego intensywny, pikantny smak wzbogaca sosy pomidorowe i mięsne, nadając im głębię smaku. Można go dodawać na początku smażenia, aby oddał swój aromat do oleju, lub na końcu, aby zachować jego świeżość i intensywność. Cebula Jest podstawą wielu włoskich sosów. Jej słodki smak po podsmażeniu doskonale komponuje się z pomidorami, tworząc idealną bazę do sosu spaghetti. Warto ją podsmażać na małym ogniu, aby wydobyć z niej naturalną słodycz, która wspaniale uzupełni smak sosu. Pieprz czarny Dodaje potrawom pikantności i wyrazistości. Świeżo mielony pieprz jest najlepszy, ponieważ zachowuje swój aromat i intensywność. Można go dodawać zarówno na początku, jak i na końcu gotowania, aby uzyskać różne poziomy ostrości. Płatki chili Dodają sosom ostrzejszego akcentu. Jeśli lubisz pikantne potrawy, dodaj trochę płatków chili do swojego sosu spaghetti. Warto pamiętać, że intensywność pikantności można łatwo kontrolować, dodając płatki chili stopniowo. Zobacz też: Makaron dobrej jakości rozpoznacie po 3 rzeczach. Włosi wiedzą to od dawna Sekretne składniki włoskich kucharzy Parmezan to nie tylko dodatek na wierzch dania. Starty parmezan dodany do sosu nadaje mu kremowej konsystencji i bogatego smaku. Włoscy kucharze często dodają parmezan już w trakcie gotowania sosu, aby wzbogacić jego smak i teksturę. Suszone pomidory są intensywniejsze w smaku niż świeże i dodają głębi sosom do spaghetti. Warto je posiekać i dodać do sosu na początku gotowania, aby mogły oddać swój pełny aromat. Dodają one nie tylko smaku, ale i pięknego koloru sosom pomidorowym. Wino czerwone to sekret wielu włoskich sosów. Dodaje głębi i złożoności smaku, a alkohol odparowuje podczas gotowania, pozostawiając tylko aromatyczne nuty. Warto dodawać je do sosów mięsnych, aby podkreślić ich smak i dodać im wyjątkowego charakteru. Jak łączyć przyprawy by uzyskać najlepszy smak? Wskazówki i porady Łączenie przypraw to sztuka, która wymaga prób i doświadczeń. Pamiętaj, aby dodawać zioła i przyprawy stopniowo, aby nie przytłoczyć smaku potrawy. Zawsze warto próbować sosu w trakcie gotowania i dostosowywać ilość przypraw do własnych upodobań. Dobrym pomysłem jest również stosowanie świeżych ziół na końcu gotowania, aby zachować ich świeżość i intensywność smaku. Proporcje Zachowanie odpowiednich proporcji jest kluczowe. Zbyt dużo jednej przyprawy może przytłoczyć inne smaki. Dobrym pomysłem jest zaczynanie od małych ilości i stopniowe dodawanie więcej, w miarę jak smaki się rozwijają. Przyprawy do spaghetti bolognese Gałka muszkatołowa to składnik, który nadaje sosowi bolognese ciepły, korzenny smak. Używaj jej oszczędnie, aby nie zdominowała smaku potrawy. Jest szczególnie polecana do mięsnych sosów, gdzie jej delikatny aromat idealnie komponuje się z pozostałymi składnikami. Liść laurowy dodaje sosom głębi smaku i aromatu. Warto dodać jeden lub dwa liście do sosu na początku gotowania i usunąć je przed podaniem. Nadaje też potrawom subtelny, ale rozpoznawalny smak, który podkreśla inne przyprawy. Marchew i seler naciowy to klasyczne składniki włoskiego soffritto, bazy wielu sosów, w tym bolognese. Nadają one sosowi słodycz i dodatkowy aromat. Warzywa te są zwykle drobno posiekane i podsmażane na początku gotowania, aby uwolnić swoje smaki i aromaty, tworząc idealną bazę dla sosu.
Makaron dobrej jakości rozpoznacie po 3 rzeczach. Włosi wiedzą to od dawna
W tym artykule: Po czym poznać dobry makaron? Najpierw zerknijcie na kolor Jaką strukturę powinien mieć dobry makaron? Ile trwa gotowanie makaronu? Lubicie makarony i nie wyobrażacie sobie bez nich codziennych obiadów? Ten składnik jest wdzięczną bazą do wyczarowania prostych i sycących dań, takich jak spaghetti carbonara, lasagne bolognese, tagliatelle ze szpinakiem czy penne z suszonymi pomidorami. Nie zawsze jednak potrawy wychodzą tak samo pyszne, a wszystko to kwestia wyboru dobrej bazy, czyli jakościowego makaronu. Jak na sklepowych półkach przepełnionych przeróżnymi kluskami wybrać te najlepsze? Dobrej jakości makaron poznacie po 3 podstawowych rzeczach. Poznajcie te wyznaczniki i pamiętajcie o nich podczas kolejnych zakupów, a już nigdy się nie nabierzecie na podróbki. Zobacz też: Zobaczyłam jak siostra zalewa makaron mlekiem i przetarłam oczy. Teraz sama robię to w kółko Po czym poznać dobry makaron? Najpierw zerknijcie na kolor Pierwsza oznaka dobrej jakości makaronu to jego kolor. Przyglądając się w sklepie różnego rodzaju rurkom, kolankom, czy muszelkom z pewnością zauważycie różnice w ich barwach i nie jest to przypadek. Niektóre suche makarony w paczkach mają jasny, delikatny odcień, a inne są intensywnie żółte i wbrew pozorom wcale nie jest to zasługa żółtek. Choć na pierwszy rzut oka takie żółciutkie kluseczki wyglądają na bardziej apetyczne, to jednak zazwyczaj są one gorsze jakościowo. Okazuje się bowiem, że jeśli makaron ma intensywnie żółtą barwę był poddany szybkiemu suszeniu w bardzo wysokiej temperaturze, a to powoduje lekko gorzki smak po ugotowaniu. Z kolei ten nieco jaśniejszy bladożółty makaron jest wysuszony naturalnie, więc z pewnością będzie lepszy w smaku i konsystencji. Z kolei te bardzo blade, niemal białe makarony też nie będą dobrym wyborem, bo oznaczają, że były ona przygotowywane na bazie zwykłej białej mąki pszennej. Z kolei lekko żółtawa będzie znakiem, że makaron jest zrobiony z semoliny, czyli mąki z pszenicy durum, a to właśnie ona jest stosowana w oryginalnej kuchni włoskiej. Jaką strukturę powinien mieć dobry makaron? Kolejnym wyznacznikiem dobrej pasty jest jej tekstura. Gdy spojrzycie na suche makarony z bliska, to zobaczycie, że niektóre z nich mają lekko szorstką powierzchnię, a inne są całkowicie gładkie. Wbrew pozorom idealnie równe rurki czy wstążki wcale nie są lepsze, gdyż idealnie równa powierzchnia nie sprzyja mieszaniu ugotowanego makaronu z przeróżnymi sosami, a dodatkowo świadczy o tym, jak kluski były produkowane. Okazuje się, że to właśnie te nierówności na powierzchni makaronu sprawiają, że sos lepiej klei się do kluseczek, a dodatkowo jest to najlepszy znak, że pasta była produkowana w matrycach z brązu, czyli tradycyjną włoską techniką, stosowaną od lat. Przyjrzyjcie się więc suchym makaronom w pudełkach czy paczkach i postarajcie się wybierać właśnie te, które są lekko chropowate, a z pewnością nie pożałujecie tej decyzji. Ile trwa gotowanie makaronu? Ostatnią z 3 oznak dobrego makaronu jest jego sposób gotowania. Wybierając w sklepie opakowanie ze swoim ulubionym spaghetti, penne, fusilli czy tagliatelle, zwróćcie uwagę na podany na odwrocie czas obróbki termicznej. Jeśli producent chwali się, że kluski będą gotowe w 3 czy 4 minuty to niestety wcale nie jest to zaleta, a wyraźna czerwona lampka. Naturalne włoskie makarony o dobrych składach potrzebują bowiem znacznie więcej czasu, choć trudno tu podać konkretną ilość minut, bo wszystko zależy od rodzaju klusek. Dla przykładu wąskie i cienkie spaghetti musi się gotować około 7 minut, a krótkie rodzaje, jak penne potrzebują już mniej więcej 10 minut. Najlepiej więc trzymać się wskazówek podanych na opakowaniu dobrej jakości makaronu, ale dodatkowo po prostu pilnować klusek i na bieżąco sprawdzać ich konsystencję tak, aby ugotować je al dente i nie doprowadzić do tego, by rozpadły się w garnku. Zobacz też: Frytki poszły w odstawkę, od kiedy robię chipsy z makaronu. Chrupią i smakują 10x lepiej
Suszę końcówki tego produktu i wrzucam do rosołu. Podkręca aromat, ale nie zmienia smaku
W tym artykule: Parmezan "Król serów" Cenny dodatek do rosołu Do czego jeszcze wykorzystać skórki parmezanu? Jak przechowywać skórki parmezanu? Co najczęściej robicie z końcówką parmezanu? Zapewne ląduje w koszu. To duży błąd. Włosi nigdy jej nie wyrzucają, tylko wykorzystują na wiele sposobów. Parmezan "Król serów" Parmezan zwany jest przez Włochów "Królem serów". To dość twardy, trochę słonawy ser, który oryginalnie wytwarzany jest w Parmie i Regio Emilia. Prawdziwy parmezan produkuje się jedynie z krowiego mleka. Parmezan jest bardzo bogaty w wapń – porcja 50 g sera aż w 55% pokrywa dzienne zapotrzebowanie na ten cenny pierwiastek. To także dobre źródło witamin B12 i B2 oraz A i E. Ser parmezan jest również polecany osobom cierpiącym na nietolerancję laktozy. Jako ser długo leżakujący, zawiera mniej niż 0,5 g cukru mlecznego na 100 g produktu, co uznawane jest za ilość śladową. Dlatego też nawet skórka parmezanu jest bardzo cenna i warto ją wykorzystać w kuchni. Włosi zamiast wyrzucać suche końcówki “skórek” z parmezanu – sprzedają je za grosze. Parmezan jest bogaty w smak umami, więc w naturalny sposób podkręci każdą potrawę. Oto kilka pomysłów, dzięki którym nasze dania nabiorą nowego, wyjątkowego smaku. Cenny dodatek do rosołu Rosół jest naszym daniem narodowym. Ile domów, tyle przepisów. Podstawowy przepis na rosół każdy modyfikuje według swoich smaków i przyzwyczajeń. Oprócz włoszczyzny, mięsa, przypraw i podsmażonej cebuli, w garnku często ląduje kapusta, lubczyk, grzyby, maggi, czy czosnek. Każdy z tych dodatków dodaje rosołowi aromatu i smaku. Warto wziąć pod uwagę jeszcze jeden nietypowy dodatek, czyli skórkę z parmezanu. Wzbogaci smak zupy nie zmieniając jej aromatu. Kiedy dorzucić skórkę serową? Najlepiej razem z warzywami, gdy wywar mięsny będzie już podgotowany. Pamiętajcie, by po ugotowaniu usunąć skórkę z zupy razem z ugotowaną włoszczyzną, by nie zdominowała smaku. Do czego jeszcze wykorzystać skórki parmezanu? Można ją dodać do bulionu warzywnego. Będzie idealny do risotto. Sos pomidorowy nabierze wyjątkowego smaku, jeśli dorzucicie pod koniec gotowania skórkę parmezanu. Zróbcie oliwę parmezanową. Do słoika wrzucamy skórki, dodajemy ząbek czosnku i zalewamy oliwą z oliwek. Przechowujemy w lodówce. Można też zalać same skórki, wtedy taka oliwa nie musi stać w lodówce. Będzie wyśmienita do grzanek, pizzy i sałatek. Gulasz będzie bardziej aromatyczny, gdy wrzucicie do niego skórkę z parmezanu. Trzeba tylko pamiętać, by usunąć ją przed podaniem. Wrzućcie skórkę z parmezany do gotującego się risotto, nada potrawie niesamowity smak. Koniecznie usuńcie ją przed podaniem. Jak widać pomysłów na wykorzystanie skórki parmezanu jest sporo. Nigdy jej nie wyrzucajcie, tylko eksperymentujcie w kuchni. Jak przechowywać skórki parmezanu? Suche końcówki wkładamy do pojemnika i przechowujemy w lodówce - jeśli chcemy je wykorzystać na bieżąco. Można je też z powodzeniem zamrozić.
Przez ten błąd pączki nie wychodzą. Winna jest mąka
Próbowaliście smażyć domowe pączki, ale efekt był daleki od tego, co pamiętacie z kuchni swoich babć? Problem często tkwi w mące, a wielu z nas wciąż używa pierwszej lepszej, jaka jest pod ręką. Następnym razem przyjrzyjcie się jej dokładnie, a gwarantujemy, że poczujecie różnicę w smaku i konsystencji słodkości. Jaki typ mąki jest najlepszy na pączki? Przeglądacie różne przepisy na domowe pączki, szukając tego najlepszego, ale w każdym z nich wykorzystuje się inną mąkę? Często mówi się, że im niższy typ, tym lepiej, jednak wszystko zależy od tego, czego oczekujemy od naszych słodkości. Mnóstwo przepisów poleca mąkę 450, a nawet 405 i rzeczywiście, taki rodzaj pozwoli uzyskać niezwykłą delikatność i puszystość ciasta, ale ma też swoje minusy, gdyż ryzykujemy tym, że nasze pączki nie będą trzymały kształtu. Niektórzy natomiast twierdzą też, że najlepsza mąka na pączki to ta typu 650, która ma więcej białka, a więc zapewnia większą stabilność, ale zarazem też mocno napowietrzoną "porowatą" strukturę masy. Jednak i ona ma swoje minusy. Należy bowiem od razu zaznaczyć, że przygotowane z niej pączki po usmażeniu są nieco twardsze. Aby ciasto drożdżowe na pączki wyszło idealnie elastyczne i pięknie wyrosło, a następnie dobrze się smażyło, najlepiej sprawdzi się więc nieco mniej "miałka" biała mąka typu 500-550 o idealnej zawartości glutenu, odpowiedzialnego za idealną strukturę ciasto po usmażeniu. Przygotowane z niej słodkości zachowają więc idealny kształt i nie spłaszczą się po usmażeniu, a ich konsystencja wciąż będzie przyjemnie puszysta. Zobacz też: Ekspresowe pączki bez wyrastania. Będą gotowe w 15 minut Najlepsza mąka na pączki - o tym trzeba pamiętać Niezależni od tego, jaką mąkę wybierzecie zgodnie ze swoimi upodobaniami co do struktury ciasta, zawsze pamiętajcie, aby zrobić z nią 1 ważną rzecz. Nie każdy bowiem wie, że zanim dosypiemy mąkę do reszty składników, należy ją koniecznie przesiać, a dodatkowo warto też lekko ją podgrzać w piekarniku lub nawet stawiając miskę na kaloryferze.
Czy kaki można jeść ze skórką? Jest pewien warunek
W tym artykule: Co to jest kaki? Jak sprawdzić czy kaki jest dojrzałe? Czy kaki można jeść ze skórką? Czym jest kaki? Być może ta tajemniczo brzmiąca nazwa obiła wam się już o uszy, ale zwykle omijaliście ten produkt w sklepach. Choć od kilku lat stale pojawia się w sklepach, to wciąż nie każdy odważył się go spróbować, a zdecydowanie warto, bo zarówno smak, jak i konsystencja kaki to prawdziwe niebo w gębie. Zanim jednak przyniesiecie je do domu, zobaczcie, jak jeść ten przysmak, aby wykorzystać jego pełen potencjał. Co to jest kaki? Z daleka wygląda trochę jak pomarańczowy pomidor i ma też podobną do niego konsystencję, jednak kaki, czy inaczej sharon lub persymona, to słodki i bardzo aromatyczny owoc o wielu cennych właściwościach. Znajdziemy w nim witaminy C i A, a do tego bogactwo takich minerałów jak potas, żelazo, wapń czy fosfor. Zawiera też sporo beta-karotenu, polifenoli i błonnika pokarmowego, jednak aby skorzystać ze wszystkich powyższych składników i uzyskać pełnię smaku, trzeba wiedzieć, jak się odpowiednio zabrać za ten produkt. Zobaczcie jeść kaki i jak wybrać odpowiednią sztukę w sklepie. Jak sprawdzić czy kaki jest dojrzałe? Jeśli jeszcze nigdy nie próbowaliście tego owocu i nie wiecie, jak wybrać dobre kaki, zapamiętajcie tych kilka złotych zasad. Kupując je według poniższych wytycznych nigdy się nie rozczarujecie: cienka, gładka i lśniąca skórka, intensywnie pomarańczowy kolor, brak brązowych plam, mięsiste i lekko miękkie w dotyku. Zobacz też: Dlaczego warto jeść 1 owoc kaki dziennie? Czy kaki można jeść ze skórką? Choć nie każdy o tym wie, kaki nie trzeba obierać ze skórki, ale wcześniej trzeba ją bardzo dokładnie umyć. Co więcej, w takiej formie będzie miało nawet więcej cennych składników odżywczych, więc wyjdzie nam to na korzyść. Jeśli jednak przeszkadza wam taka konsystencja i wolicie zajadać owoce bez skórki, możecie oczywiście spożywać kaki i w ten sposób. Jak się obiera owoc kaki? To banalnie proste i szybkie zadanie. Wystarczy tylko najpierw dokładnie umyć cały owoc i oderwać szypułkę, a potem delikatnie podważyć skórkę końcówką noża i ściągnąć ją jak przy obieraniu sparzonych wrzątkiem pomidorów.
Czym różni się szarlotka od jabłecznika?
Co oznacza słowo szarlotka? Szarlotka to nazwa wywodząca się z języka francuskiego, nawiązująca do imienia Charlotte – czyli osoby, na cześć której ten rodzaj ciasta został upieczony. Pomysłodawcą wypieku był cukiernik Marie-Antoine Careme, który stworzył to ciasto dla cara Aleksandra I. Skąd więc nazwa? Nawiązuje do synowej cara - Aleksandry Fiodorowej, która nosiła przydomek Charlotte. Szarlotka – co to za ciasto? Szarlotka to ciasto na kruchym spodzie, którego nadzienie stanowi warstwa owoców. Niekoniecznie muszą to być jabłka. Może to być równie dobrze agrest, wiśnie, porzeczki, truskawki. Mogą stanowić one jedyną, dodatkową warstwę wypieku lub być przykryte np. paseczkami kruchego ciasta. Do nadzienia często dodaje się korzenne przyprawy, takie jak: cynamon, kardamon (szarlotka cynamonowa oszałamia smakiem), a samo ciasto podaje się na zimno lub ciepło. Wersja na ciepło to ta z lodami i bitą śmietaną. Na zimno najpyszniejsza jest szarlotka tutti frutti z leciutką pianą, otulona warstwą ciasta oraz podobna szarlotka z budyniem. Szarlotka a jabłecznik – różnica Szarlotka, w odróżnieniu od jabłecznika, zawsze wykonana jest na kruchym spodzie. Z kolei bazą jabłecznika może być ciasto ucierane, drożdżowe, biszkoptowe – tak naprawdę rozmaite. Gdziekolwiek w cieście dominować będą jabłka i nie będzie to ciasto kruche, nazwiemy to jabłecznikiem. Tym mianem możemy określić nawet ciasto na bazie pełnoziarnistego chleba, czyli jabłkową Charlotte. Ale najsmaczniejsze są mimo wszystko tradycyjne wersje tego wypieku, takie jak: ciasto drożdżowe z jabłkami i kruszonką lub ciasto ucierane z jabłkami z dużymi kawałkami owoców. Do jabłecznika dorzucamy zazwyczaj surowe jabłka. Z kolei w szarlotce są to owoce duszone, z dodatkiem np. rodzynek, orzechów. Jest to logiczne posunięcie, bo gdyby na kruchy spód wyłożyć surowe jabłka, w trakcie pieczenia puściłyby tyle soku, że ciasto na dole by namiękło. Najlepsza szarlotka na świecie – z jakich jabłek? Żeby szarlotka była udana, a ciasto kruche niezbyt wilgotne z powodu jabłek, konieczny jest właściwy dobór owoców. Odmianami, które najlepiej sprawdzą się przy tego typu wypiekach są: szara reneta, antonówka, champion, papierówki. Ile szarlotka powinna się piec? Ze względu na to, że ciasto kruche łatwo przypalić, ale też i nie dopiec, pieczenie szarlotki dzielimy na dwie fazy. Najpierw podpiekamy kruchy spód i trwa to zwykle około 15 minut, potem nakładamy nadzienie i ewentualnie ścieramy na to kolejną warstwę kruchego ciasta. Dopiekamy całość przez około 40 minut. Łączny czas pieczenia szarlotki to 55–60 minut. Wszystko jednak zależy od temperatury pieczenia, od tego, czy używamy termoobiegu i czy mamy dodatkową warstwę ciasta na wierzchu.
Jakie są rodzaje sushi i czym się charakteryzują?
W tym artykule: Skąd pochodzi sushi? Jakie wyróżniamy główne rodzaje sushi? Futo Maki Hoso Maki Nigiri Ura Maki California Maki Tamago Maki Gunkan Temaki Sashimi Fugu Sashimi Sushi bowl Co trzeba wiedzieć o jedzeniu sushi? Wielu osobom, sushi kojarzy się przede wszystkim z surową rybą, owocami morza, ryżem i wodorostami. Warto jednak wiedzieć, że to bardzo ogólnikowa definicja tej wyśmienitej potrawy, bo o tym, co można dodać do sushi, decyduje nie tylko fantazja sushi mastera, ale także rodzaj tego wyjątkowego specjału. Poszczególne rodzaje sushi różnią się nie tylko składnikami, z których zostały przygotowane, ale także sposobem podawania. Trzeba bowiem wiedzieć, że w ojczyźnie tego przysmaku, jego konsumpcja związana jest ze ścisłą etykietą. Skąd pochodzi sushi? Sushi nieodłącznie kojarzy się z tradycyjną kuchnią japońską. Warto jednak wiedzieć, że historia tego przysmaku jest znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. Protoplastą sushi jest nare-zushi – piklowana ryba, kiszona w beczce wraz z gotowanym ryżem. Ta metoda konserwacji ryb narodziła się nie w Japonii, a w Chinach. Dopiero stamtąd oryginalna technika konserwacji przywędrowała do Japonii, gdzie rozpropagowali ją mnisi buddyjscy, którzy ze względów religijnych powstrzymywali się od spożywania mięsa. Z biegiem czasu, obok sfermentowanych pojawiły się także świeże ryby. Zatem, kto wymyślił sushi? Chińczycy czy Japończycy? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Technika przygotowania wczesnego sushi narodziła się w Chinach, jednak to mieszkańcom Japonii przypisuje się opracowanie pełnego dania. Jakie wyróżniamy główne rodzaje sushi? W Kraju Kwitnącej Wiśni istnieje wiele odmian sushi, także takich, których nie można skosztować nigdzie indziej. Mnogość rodzajów tego rarytasu wynika nie tylko z regionalnych upodobań kulinarnych, ale także z lokalnej dostępności składników. Warto wiedzieć, że poszczególne odmiany różnią się nie tylko składem, ale także sposobem podawania. W niektórych ryż umieszczany jest na zewnątrz, w innych – w środku. Wymieniając najbardziej podstawowe odmiany, należy wskazać na: Maki, Sashimi, Nigiri. Warto przyjrzeć się im nieco bliżej, podobnie jak innym rodzajom tego przysmaku. Futo Maki Mówiąc o Futo Maki, na myśli trzeba mieć duże rolki o okrągłym kształcie, zawinięte w wodorosty. Oprócz ryżu, zawierają warzywa, kawałek ryby lub owoc morza. W środku można znaleźć też grzyby lub serek. Tradycyjnie Futo Maki składa się przynajmniej z czterech składników. Hoso Maki Hoso Maki to podstawowy wariant Maki, będący nieco uboższą wersją Futo Maki. Ten rodzaj sushi składa się z jednego składnika rybnego albo warzywnego i ryżu. Całość zawinięta jest w wodorost i tworzy ciasny walec. Nigiri Nigri to najbardziej podstawowa wersja sushi. Ten przysmak ma postać prostokątnego kawałka ryżu, na który nałożony jest kawałek ryby lub owoc morza. Ura Maki To tzw. odwrócone Maki. W tej odmianie sushi, cały ryż tworzy zewnętrzną warstwę. Inne dodatki znajdują się w środku tak przygotowanej rolki. California Maki Pod tą nazwą kryje się odmiana Ura Maki przygotowana w stylu zachodnim. Wewnątrz ryżowej rolki znajdują się awokado, ogórek i surimi. Tamago Maki Kolejna specyficzna forma maki. W tym przypadku, roladki z ryżu, składnika rybnego, warzywnego i dodatku w postaci serka lub grzybów są zawinięte w tamagoyaki, czyli japoński omlet. Gunkan Gunkan to kolejna to kolejna odmiana Maki. Ten przysmak ryżowej łódeczki, owiniętej plastrem nori. Na warstwie ryżu znajdują się dodatki typowa dla tradycyjnego sushi. Temaki Temaki to rożek z prasowanych plastrów nori, w którym umieszcza się dodatki – ryż, ryby, owoce morza, grzyby lub tamagoyaki. Sashimi Sashimi to dość specyficzna odmiana sushi, bo niezawierająca ryżu. Sushi master układa kawałki ryby na talerzu, nadając daniu fantazyjną formę. Sashimi najczęściej serwowane jest z warzywami. Fugu Sashimi Ten rodzaj sushi to gradka dla tych, którzy nie boją się ryzyka. Specyficzna odmiana Sashimi jest przygotowywana z ryby fugu, w której gruczołach i narządach skrywa się śmiertelna toksyna. Kroić mogą ją wyłącznie certyfikowani kucharze, bo najmniejszy błąd w tej sztuce może skończyć się tragicznie. Sushi bowl Kolejna dość oryginalna odmiana sushi, zdecydowanie bliższa europejskim gustom niż tradycyjne rodzaje tej potrawy. Sushi bowl to tzw. sushi bez zawijania. Składa się z ryb, owoców morza, warzyw, ryżu i innych tradycyjnych składników, ale całość nie jest ze sobą łączona, a podawana na talerzu. Zobacz też: Co dodać do sushi? Te dodatki najlepiej pasują do tej japońskiej potrawy Co trzeba wiedzieć o jedzeniu sushi? Dla Japończyków sushi jest niezwykle ważną potrawą, silnie zakorzenioną w narodowej tradycji kulturalnej. Na przestrzeni wieków, w Japonii ukształtowały się kanony przygotowania i spożywania tego specjału. Czy to oznacza, że każdy przystępujący do konsumpcji sushi powinien trzymać się ścisłej etykiety? Niekoniecznie. Potrawom sprzedawanym w polskich sushi barach bliżej jest do amerykańskiego niż japońskiego sushi. Można je jeść dokładnie tak, jak lubimy. Jeżeli jednak chcemy trzymać się japońskiej etykiety, nie ma ku temu żadnych przeciwwskazań, a w sytuacji, w której stołujemy się w prawdziwej japońskiej restauracji, jest to bardzo mile widziane. Przede wszystkim należy pamiętać, że do jedzenia sushi nie używamy noża ani widelca. Tradycyjne pałeczki to jedyny słuszny wybór. Nie należy ocierać jednej o drugą, krzyżować ich ani tym bardziej wbijać w kawałki sushi. Trzeba także pamiętać, że pałeczek nigdy nie kierujemy w stronę drugiej osoby. Gdy nie jemy, odkładamy je na podstawkę, która znajduje się na brzegu stołu. Każdy, kto nie opanował sztuki jedzenia pałeczkami, ma do wyboru jeszcze jedną opcję – jedzenie palcami. W Japonii wiele osób spożywa sushi właśnie w taki sposób i nikt nie uważa tego za nietakt. Przeciwnie, używanie palców do jedzenia tego przysmaku jest częścią tamtejszej etykiety. Sushi master wkłada całą swoją wiedzę i doświadczenie w przygotowanie tej wyśmienitej potrawy. Mając to na względzie, nie powinniśmy dzielić kawałków sushi. Wkładając do ust całą porcję, będziemy mogli poczuć idealną harmonię smaku poszczególnych składników. Jedynym wyjątkiem jest Temaki. Ta odmiana Nori jest zawinięta w rożek, więc siłą rzeczy nie można od razu zjeść całej porcji. Wraz z sushi gościom podaje się porcję wasabi i sos sojowy. Teoretycznie, obie przyprawy są zbędne, bo sushi master dba o to, by potrawa była odpowiednio słona i ostra (między składnikami sushi można znaleźć cienką warstwę wasabi). Jeżeli jednak uznamy, że chcemy nieco podkręcić ten przysmak, możemy to śmiało zrobić. Trzeba jednak pamiętać, że oba dodatki należy nakładać oddzielnie. Co istotne, sos sojowy zawsze aplikujemy na rybę, nie na ryż. Marynowany imbir nie jest podawany z sushi dla ozdoby. Ten składnik służy oczyszczeniu kubków smakowych przed spożyciem kolejnego kawałka, więc aby móc w pełni docenić trud sushi mastera, należy go używać.
Czym zastąpić sos Worcestershire? 6 najlepszych zamienników, dzięki którym nie poczujecie różnicy
W tym artykule: Czym jest sos Worcestershire? Sos Worcestershire w kuchni Najlepsze zamienniki sosu Worcestershire Sosy nie tylko dodają potrawie soczystości, ale również wzmacniają jej smak i aromat oraz wzbogacają ją o ciekawy koloryt. Do najbardziej popularnych, wykwintnych sosów zaliczymy: beszamel, sos sojowy, sos holenderski, a także sos pomidorowy oraz sos Worcestershire. Ten ostatni stanowi mieszankę wielu składników, które razem tworzą niepowtarzalny smak i aromat. Z powodzeniem można jednak znaleźć substytut, który pozwoli otrzymać zbliżony sos. Czym jest sos Worcestershire? Sos Worcestershire, który produkowany jest od lat 30. XIX wieku, ma płynną konsystencję i niezwykły korzenny słodko-kwaśny smak. Jego oryginalna receptura została stworzona przez firmę Lea&Perrins. Oryginalny sos produkowany jest w angielskim mieście Worcester, od którego przyjął on swoją nazwę. W jego składzie znajduje się aż 25 składników, które są połączone ze sobą w ściśle określonych proporcjach. Bazą sosu Worcestershire są: ocet słodowy, ocet winny, melasa, cukier, sól. Natomiast składnikami nadającymi mu oryginalny smak są: sardele, cebula i szalotka, imbir, czosnek, seler, ekstrakt z tamaryndowca, asafetyda, czyli przyprawa powstała z soku korzenia kopru o intensywnej, nieprzyjemnej woni, sok z cytryny, tradycyjne przyprawy o korzenno-ziołowym aromacie (m.in. gałka muszkatołowa i liście laurowe). Ze względu na posmak i woń zawartych w nim sardeli, sos Worcestershire nazywany bywa sosem rybnym. Po dodaniu i dokładnym wymieszaniu wszystkich składników, sos ten dojrzewa przez 18 miesięcy w dębowych beczkach. Ulega w nich fermentacji i dopiero po zakończonym procesie i spełnieniu odpowiednich warunków jest butelkowany. Z tego powodu, zrobienie samodzielnie sosu Worcestershire w warunkach domowych jest możliwe, ale bardzo trudne do wykonania. Smak domowego sosu według receptury nigdy nie będzie identyczny z produkowanym w fabryce. Z tego powodu stosuje się zamienniki, które można wykonać samodzielnie z produktów, które każdy ma w swojej kuchni. Sos Worcestershire w kuchni Ten niezwykle aromatyczny, ciemnobrązowy sos stosowany jest jako przyprawa do sałatek. Najczęściej dodaje się go do dań na gorąco (przede wszystkim potraw z wołowiny, którą świetnie się łączy i nadaje mięso wyjątkowego aromatu oraz smaku). Doskonale smakuje z burgerami bądź wołową pieczenią. Można nim urozmaicić również smak gulaszu przygotowanego na bazie wołowiny i papryki. Oprócz zastosowań obiadowych sos Worcestershire jest jednym ze składników drinka Krwawa Mary. Doskonale sprawdza się również do sałatki Cezar, która stanowi pyszną przystawkę podawaną na wielu przyjęciach. Jest to danie składające się m.in. z usmażonej piersi kurczaka, świeżej sałaty rzymskiej, chrupiącej bagietki i włoskiego sera parmezanu. Dodatek sosu Worcestershire pozwala dobrze połączyć wszystkie składniki, dodaje sałatce soczystości oraz świetnie podnosi walory smakowe potrawy, ponieważ nadaje jej wyjątkowo wykwintnego posmaku. Pomimo że oryginalna receptura sosu Worcestershire zakłada bardzo wiele składników, to można również stworzyć podobny smakowo sos z tylko kilku produktów. Taki samodzielnie przygotowany produkt dobrze sprawdzi się jako dodatek do niektórych dań na ciepło (przede wszystkim pieczeni mięsnych), sałatek czy surówek warzywnych. Najlepsze zamienniki sosu Worcestershire Nie macie pod ręką sosu Worcestershire ani wszystkich składników potrzebnych do jego samodzielnego przygotowania w domu? Czym zastąpić sos Worcestershire w swojej kuchni? Możecie zastąpić go innym produktem, którego smak i aromat nie będzie specjalnie odbiegał od licencjonowanego produktu z Anglii. Poznajcie najlepsze zamienniki. Ketchup i sos sojowy - łączymy je w proporcji 1:1 i dokładnie mieszamy. Po połączeniu się smaków powstanie produkt o słodko-kwaśnym smaku, który będzie idealny do przyprawienia zup, gulaszów oraz burgerów. Taka mieszanka sprawdzi się jako substytut sosu Worcestershire dodawanego do sosów sałatkowych. Sos sojowy i sok jabłkowy - do sałatek i surówek warzywnych sprawdzi się połączenie soku jabłkowego z sosem sojowym w takich samych proporcjach stworzy nowy produkt o jabłkowym aromacie i słodko-kwaśnym smaku. Sos sojowy, cukier i sok z cytryny - kombinacja 2 łyżek sosu sojowego, 4 łyżek soku z cytryny i 4 łyżek cukru rozmieszanych z odrobiną gorącej wody stworzy niezwykle ciekawy produkt o słono-słodko-kwaśnym smaku idealnie zastępujący sos Worcestershire. Można go dodać do każdej potrawy, w której stosowany bywa oryginalny sos. Sos sojowy, ocet jabłkowy, czerwona papryka - mieszanina dwóch części sosu sojowego, jednej części octu jabłkowego oraz odrobiny płatków czerwonej papryki stworzy niepowtarzalny pikantny sos o słodko-kwaśnej nucie. Powstały produkt doskonale nadaje się jako zamiennik do mięs oraz gotowanych warzyw. Sos rybny, ocet z czerwonego wina i sól - sos sojowy, ze względu na obecność w nim sardeli, ma nieco rybny posmak, jego zamienniki można stworzyć z sosu rybnego, octu z wina czerwonego oraz dodatku soli. Sos rybny i ocet należy połączyć w proporcji 1:1, a po wymieszaniu dodać odrobinę soli. Jeszcze raz wymieszać i pozostawić do przemacerowania. Gotowy sos możecie dodawać do tych samych dań, które doprawiamy sosem Worcestershire. Sos rybny, sos sojowy i brązowy cukier - wymieszanie wszystkich składników i osłodzenie ich brązowym cukrem stworzy produkt idealny do zastąpienia sosu Worcestershire. Gotowy stosujemy do takich samych dań.
Czym zastąpić skrobię kukurydzianą? 7 najlepszych zamienników
W tym artykule: Czym jest skrobia kukurydziana? Skrobia kukurydziana w kuchni Najlepsze zamienniki skrobi kukurydzianej Musisz zagęścić sos, ale w domowej spiżarni zabrakło skrobi kukurydzianej? Żaden problem – podobnymi właściwościami odznacza się wiele zamienników. Czym ją zastąpić? Zamienniki skrobi kukurydzianej, które dziś poznacie, odznaczają się podobnymi właściwościami i ledwie wyczuwalnym smakiem. Część z nich jest przy tym mniej kaloryczna. Bez obaw wykorzystacie je do zagęszczania potraw i nadawania im pożądanej konsystencji – czas rozpocząć kulinarne eksperymenty i zachwycić kubki smakowe najbliższych. Czym jest skrobia kukurydziana? Skrobia kukurydziana, zwana również mazeiną, pozyskiwana jest z białych pręcików kukurydzy. Została opracowana w Stanach Zjednoczonych w 1844 roku i do dziś produkowana jest głównie tam (ale również: w Chinach, Brazylii i Indiach). Powstały z niej biały, bezzapachowy proszek po zmieszaniu z wodą przyjmuje postać gęstego kleiku, odpowiedniego do wiązania wszelkich sosów, zup czy gulaszów. Jest produktem bezglutenowym, ponieważ zawiera wyłącznie węglowodany, . Skrobia kukurydziana w kuchni Skrobia kukurydziana to klasyczny przykład zagęszczacza potraw. Za sprawą doskonałych właściwości pochłaniania wody, już w kilka chwil można uratować z jej pomocą zbyt rzadki sos lub zupę. Nadaje się również do mieszania z domowymi wypiekami: zapewnia im bardziej lśniącą, klarowną formę. Żeby wykorzystać skrobię kukurydzianą w formie zagęszczacza, należy wymieszać ją z zimną wodą w osobnym naczyniu. Powstały kleik wystarczy już tylko wlać do docelowej potrawy, cały czas mieszając. Najlepsze zamienniki skrobi kukurydzianej Czym zastąpić skrobię kukurydzianą? Wybór jest naprawdę spory – z pewnością macie w domowej spiżarni przynajmniej jeden z zamienników. O jakich produktach mowa? Mąka ryżowa - ten substytut skrobi kukurydzianej to proszek z drobno zmielonego ryżu. Jest bezglutenowa, dlatego mogą ją spożywać bezpiecznie osoby chorujące na celiakię. Produktu należy użyć jednak dwukrotnie więcej niż skrobi kukurydzianej – zawiera bowiem szczątkowe ilości białka (6 g/100 g) i tłuszczy (1 g/100 g). Co ciekawe, zagęszczanie to nie jedyna funkcja mąki ryżowej. Wykonać możecie z niej też samodzielne dania: np. bezglutenowe naleśniki, możliwe do przyrządzenia nawet na parze. W połączeniu z wodą jest niemal całkowicie bezbarwna, ten substytut nie zmieni też nadto odcienia docelowej potrawy. Skrobia ziemniaczana - doskonały produkt do zagęszczania sosów i przygotowania zasmażek. Jest mniej kaloryczna od skrobi kukurydzianej – podobnie do niej, nie odznacza się jednak mocnym smakiem. Zastosować można ją w dokładnie takich samych proporcjach. W awaryjnej sytuacji (sklepy zamknięte, a sos trzeba zagęścić już?), skrobię ziemniaczaną pozyskacie nawet w domu. Wystarczy zaplanować na ten sam dzień przygotowanie placków ziemniaczanych. Po starciu ziemniaków na tarce, odsączamy powstałą masę przez sito do sporego naczynia. Po kilkunastu minutach na dnie wytrąci się skrobia, którą następnie wykorzystujemy do zagęszczenia potrawy. Mąka z tapioki (manioku) - podobnie jak skrobia kukurydziana, jest bezglutenowa i pozbawiona smaku. Produkt pozyskuje się w wyniku ekstrakcji namaczanej i rozcieranej później tapioki. Z powodu niskiego indeksu glikemicznego, ten substytut sprawdzi się w szczególności dobrze u osób wrażliwych na działanie insuliny. Zawiera też mniej węglowodanów (a co za tym idzie: kalorii) od skrobi kukurydzianej. Mąka z tapioki nie jest jednak odporna na działanie ciepła w takim samym stopniu – najlepiej stosować ją do zagęszczania potraw gotowanych, a nie smażonych. Mielone siemię lniane - zamienniki skrobi kukurydzianej mogą wynagradzać pewne jej braki. Doskonałym przykładem produktu o takich właściwościach jest mielone siemię lniane. Zagęszczona nim potrawa przyjmie zwartą formę z odrobiną struktury w postaci pokruszonych ziaren (które przy okazji wzbogacą potrawę o źródło błonnika). Taka konsystencja może być pożądana szczególnie w przypadku wegańskich dań jednogarnkowych – przy pomocy innych produktów roślinnych trudno nadać im pożądaną gęstość. Substytut skrobi kukurydzianej wykonacie, mieszając zmielone wcześniej nasiona lnu z wodą. Po chwili płyn powinien przeistoczyć się w delikatnie galaretowatą ciecz. Glukomannan - to najbardziej oczywisty składnik kuchni azjatyckiej. Produkt wywodzący się z Japonii stosowany jest w całej Azji do zagęszczania potraw. Wytwarza się go z popularnego w ostatnich latach konjacu – bulwy dziwidła. Glukomannan stanowi aż 70% rośliny. Gotowy proszek wystarczy dodać do potraw, by nadać im gęstości i objętości. Pożądane proporcje to 1/4 łyżeczki glukomannanu na 2 łyżeczki skrobi kukurydzianej: azjatycki produkt jest znacznie gęstszy i bardziej wiążący. Bez problemu możemy dodawać go też bezpośrednio do gotowanych potraw, bez potrzeby mieszania z zimną wodą – znosi dobrze łączenie z gorącą wodą bądź tłuszczem. Mąka pszenna - w domu nie możecie znaleźć absolutnie nic, ale macie zapas najzwyklejszej mąki? Bez obaw możecie wykorzystać ją zamiast skrobi. Pamiętajcie jednak o zastosowaniu dwukrotnie większych proporcji. Mąkę pszenną (bez względu na rodzaj) należy też wymieszać bardzo dokładnie z niewielką ilością zimnej wody – dzięki temu, rozrobicie wszystkie grudki i nadacie zagęszczanej potrawie pożądaną konsystencję. Weźcie pod uwagę również fakt, iż mąka pszenna nie jest bezglutenowa ani pozbawiona smaku. Najlepiej wykorzystywać ją do zagęszczania dań, którym nie przeszkadza lekko mączny posmak (np. sos serowy bądź czosnkowy oraz wszelkie zasmażki). Maranta trzcinowata - czym zastąpić skrobię kukurydzianą, jeśli zależy wam przede wszystkim na wyglądzie potraw? Maranta trzcinowata to doskonały wybór! Choć nie jest zbyt popularna w Polsce (najłatwiej kupić ją w sklepie z ekologiczną żywnością), zdecydowanie pamiętają o niej kucharze – żaden z zagęszczaczy nie nadaje potrawom tak błyszczącego wykończenia. Jeśli więc obawiacie się nieestetycznych grudek, białawego zabarwienia bądź galaretowatej konsystencji, zacznijcie wykorzystywać właśnie marantę. To idealny produkt do zagęszczania sosu słodko-kwaśnego – maranta nada mu piękny blask. Kwasowe środowisko nie zmieni przy tym właściwości działania produktu (co mogłoby stać się np. w przypadku wyboru uniwersalnej mąki). Warto wiedzieć również czym zastąpić mąkę kukurydzianą.